14 november 2018 ←Terug naar overzicht

" “Hoop” was het centrale thema waarrond meer dan 50 collega’s verzamelden dinsdagnamiddag 16 oktober. Die namiddag kwamen Gudrun Callewaert en Bleri Lleshi vertellen over hoop.  "

“Hoop” was het centrale thema waarrond meer dan 50 collega’s verzamelden dinsdagnamiddag 16 oktober. Die namiddag kwamen Gudrun Callewaert en Bleri Lleshi elk vanuit hun ervaring en expertise vertellen over hoop. Gudrun beet de spits af met een zeer persoonlijk verhaal over het proces dat ze samen gaat met haar man die de diagnose “jongdementie” kreeg. Het werd muisstil in de zaal toen ze vertelde over hoe de ziekte hun leven overhoop gooide en hoe haar man langzaam alle vreugde in het leven verloor. Een project van ‘Te Gek?!’, een fietstocht naar de Mont Ventoux met mensen met jongdementie en enkele BV’s, werd echter een kantelpunt. Samen iets ondernemen, een sportieve uitdaging aangaan, in warm gezelschap met lotgenoten, bracht de twinkeling terug in de ogen van Johan, de man van Gudrun. Na afloop van dit project zocht Gudrun hoe ze de fietservaring van de Ventoux ook in het dagdagelijkse leven kon verder zetten. Ze richtte Het Ventiel op, een buddywerking voor mensen met jongdementie. Het Ventiel organiseert individuele activiteiten voor mensen met jongdementie en hun buddy en groepsactiviteiten zoals samen wandelen of een kunstatelier. Het Ventiel – niet toevallig fietsjargon – geeft mensen ademruimte en de kans om stoom af te laten. Het Ventiel is bovenal een organisatie die inzet op ontmoeting, of zoals de peter van Het Ventiel, Rick de Leeuw, zegt: “Leven is mensenwerk, en dat doe je best samen, juist als het tegenzit.”

Ook Bleri Lleshi bracht een verhaal over hoop. Bleri daagde de zaal uit aan de hand van een aantal lastige vragen om met hem na te denken welke kracht hoop kan hebben in een onrechtvaardige samenleving. De politiek filosoof, jeugdwerker, docent en schrijver ontmaskerde de enorme economische ongelijkheid op onze planeet, waarbij 8 mannen samen even rijk zijn als de armste 3,6 miljard mensen. Hij belichtte ook een ander facet van ongelijkheid en vertelde over de wijze waarop racistische mechanismen in onze samenleving aan het werk zijn en structurele drempels opwerpen voor mensen met een migratieachtergrond, bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt. Die onthullende realiteit is voor Bleri echter geen aanleiding tot wanhoop of cynisme. Te midden van alle ongelijkheid en onrecht ziet hij ook mensen opstaan die verandering mogelijk maken, die door verzet en solidariteit vorm geven aan alternatieven. Vaak zijn dat niet de verhalen die centraal staan in de mainstream media, zoals bijvoorbeeld Duitse piloten die weigeren om vluchtelingen te deporteren of het systeem van vaderschapsverlof in Zweden dat bijdraagt aan een gezonde work-life balans. Doorheen zijn uiteenzetting benadrukte Bleri steevast dat elk van ons een bepaalde macht heeft, en dat iedereen op de plek waar waar hij of zij is, iets kan betekenen, iets kan veranderen. Sociale verandering ís mogelijk, en het is de hoop die ons daarbij voortstuwt, stelt Bleri.

Wat het persoonlijke verhaal van Gudrun en de maatschappelijke analyse van Bleri bovenal gemeen hebben, is dat ze beiden aantonen dat hoop mogelijk maken niet in je eentje gebeurt, maar dat je dat steeds samen met anderen dient te doen. Beiden nodigen uit om verder met die hoop aan de slag te gaan, en om als hoopverleners te werken aan zorg en herstel.

Wie meer wil lezen kan terecht op de website van Het Ventiel: www.hetventiel.be of de blog van Bleri: www.blerilleshi.wordpress.com