16 juni 2017 ←Terug naar overzicht

Een vijftal jaar terug ging het niet meer. Depressie. Burnout. Ik had er toen geen woorden voor. Ik had geen idee hoe ik nog vooruit moest. Ik wou dat het allemaal stopte. De vermoeidheid. De angst. Het voortslepen door de dag. Het steeds energie vinden om me sterk te houden. Het totaal vast zitten. Enkel nog denken aan hoe ik dit kon doen stoppen. Maar je kan het niet zo maar stoppen. Het is iets dat jaren opgebouwd is. En zonder handvaten en inzichten is het moeilijk om dit om te keren.

Ik ben nog iedere dag dankbaar dat ik een dokter had die me begreep en steunde. Ja, het is waar, niemand kan je hieruit helpen, het is iets dat je zelf doet, maar zonder de steun en het leren inzien dat er fouten gekropen zijn in je denken is het zeer moeilijk. Praten en gewoon weten dat je niet alleen bent is zeer helpend. Op je eentje draai je maar in de cirkels. Ik heb het geluk gehad terecht te komen in de pendel te Menen waar ik overdag samen kwam met mensen die door een gelijkaardig proces gingen en waar we in contact kwamen met allerlei therapieën. Niet alles was liefde op het eerste gezicht. Ik had nooit gedacht dat ik zou praten over problemen in groep. Nu en dan vroeg ik me ook af wat intuitief tekenen me zou helpen. En hoe meer relaxatiesessies ik kreeg, hoe nerveuzer ik werd. Maar al deze gedachten zijn een deel van het proces. We gaan er allemaal door. Maar vandaag zie ik die tijd als een van de mooiste geschenken in mijn leven. Ik geraak er niet over uitgepraat want iedereen die in deze situatie komt zou deze kans moeten krijgen.

Maar het is tegelijkertijd een kans die je moet grijpen met beide handen. Hoe meer je er voor open staat en hoe meer je inspanning doet, hoe meer het je helpt. Uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk, maar als je zo diep zit heb je de steun nodig, want zelf zie je het niet meer. En ook dit inzicht vraagt tijd. Zonder de fantastische therapeuten die zich voor ons inzetten, zonder de groep gelijkgestemden die elk op hun manier hun weg zochten, of zonder het krijgen van de nodige “psychologische” tijd, zou mijn leven er vandaag niet zo goed uit zien. Misschien was ik dan wel, zoals soms gezegd wordt, in een spiraal terecht gekomen waar ik niet uit kon.

Maar mijn verhaal is anders. Met de juiste omkadering, kreeg ik, een perfectionist en workaholic, de handvaten om weer van het leven te kunnen genieten. Om het leven weer als waardevol te ervaren. Ja, de ene dag gaat beter dan de ander, maar nu zoals iedereen. En vandaag gebruik ik nog de technieken die ik toen leerde. Voor mijn zijn de creatieve therapie en mindfulness zeer behulpzaam. Een van de krachtigste inzichten die ik leerde kwam uit de mindfulness: “Je bent je gedachten niet“. Ik ben me later verder gaan verdiepen in mindfulness en compassietraining. Vorige herfst kreeg ik de kans om zelf mindfulness sessies te geven voor PCM in Menen. Het was een fantastische ervaring om te kunnen doorgeven wat mezelf jaren ervoor geholpen had. Het was mooi om zien dat week na week ze kleine veranderingen in hun leven aanbrachten die hun beter deden voelen. Ze gaven aan dat omdat ik de technieken zelf doorleeft had, ze er ook kracht uit putten om er in te geloven.